Znamiona rozboju; istota współsprawstwa

Wyrok
Sądu Najwyższego – Izba Karna
z dnia 13 maja 2008 r.
IV KK 489/07

Teza

1. Zachowanie się sprawcy przestępstwa z art. 280 § 1 KK polega na zaborze rzeczy w celu przywłaszczenia, dokonanym przy użyciu taksatywnie wymienionych w tym przepisie szczególnych sposobów zachowania skierowanych na osobę, służących do zawładnięcia rzeczą i polegającą na użyciu przemocy wobec osoby lub użyciu groźby natychmiastowego użycia przemocy albo doprowadzenia człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.

Posłużenie się przez sprawcę jednym z wymienionych w art. 280 § 1 KK sposobów oddziaływania na osobę musi mieć miejsce przed lub co najmniej w chwili dokonywania zaboru. Dla bytu przestępstwa rozboju nie jest obojętne, w którym momencie swojego czynu sprawca dokonuje zaboru rzeczy.

Użycie przemocy wobec osoby po dokonaniu zaboru rzeczy nie stanowi realizacji znamion przestępstwa określanego w art. 280 § 1 KK.

2. Istotą współsprawstwa jest wyraźne lub milczące porozumienie współsprawców, zawarte przed popełnieniem przestępstwa lub w jego trakcie muszą więc oni działać wspólnie i w porozumieniu. Istotne i wymagane nie jest jednak wspólne dokonanie poszczególnych czynności czasownikowych, lecz realizacja zespołu znamion przestępstwa z objęciem zamiarem całości zdarzenia jak za działanie własne (niezależnie od odpowiedzialności współsprawcy za rozmiary jego własnego ekscesywnego działania). Każda z osób obejmuje swoim zamiarem realizację wszystkich znamion czynu przestępczego.

– Biul. SN Pr. Kar. 2008 nr 10, poz. 2, OSNwSK 2008 nr 1, poz. 1061, KZS 2008 nr 12, poz. 20, Prok. i Pr. 2008 nr 12, poz. 10, str. 12, Legalis
– Kodeks karny, Art. 18 § 1, Art. 280 § 1

Źródło: Legalis