Wypadek drogowy a naruszenie zasady ustąpienia pierwszeństwa

Wyrok
Sądu Najwyższego – Izba Karna
z dnia 5 maja 2011 r.
IV KK 44/11

Teza

Zarówno z treści (art. 25 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym), jak z przepisu art. 2 pkt 23 ustawy prawo o ruchu drogowym, zawierającego ustawową definicję określenia „ustąpienie pierwszeństwa”, nie wynika, aby naruszenie tej zasady przez kierowcę zbliżającego się do skrzyżowania i zamierzającego skręcić w lewo było możliwe tylko wtedy, gdy jego manewr zmuszałby do zmiany kierunku ruchu lub pasa ruchu albo istotnej zmiany prędkości innego kierującego, poruszającego się z dozwoloną prędkością. W ustawowej definicji zasady ustąpienia pierwszeństwa jest wprost zawarty nakaz oceny prędkości pojazdu jadącego z pierwszeństwem przejazdu. Z definicji tej zasady, ujmowanej a contrario, wynika także i to, że kierowca samochodu zobowiązany do ustąpienia pierwszeństwa nie musi powstrzymywać się od ruchu, ale tylko wtedy, jeżeli ruch jego pojazdu nie mógłby zmusić kierującego pojazdem, posiadającego pierwszeństwo przejazdu, do zmiany prędkości czy pasa ruchu. Rozważania na gruncie przestępstwa z art. 177 § 2 KK winny być (…) prowadzone w kierunku ustalenia, czy oskarżony nie naruszył właśnie tej reguły bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także, czy jej ewentualne naruszenie było zawinione zgodnie z zasadą ujętą w art. 9 § 2 KK, zaś skutek tego przestępstwa może być obiektywnie przypisany oskarżonemu. Ten ostatni element wymaga oceny, czy zachowanie zgodne z normą określającą regułę bezpieczeństwa w ruchu drogowym zapobiegłoby wypadkowi lub w sposób istotny zmniejszyłoby jego ryzyko.

– KZS 2011 nr 11, poz. 13, Prok. i Pr. 2011 nr 11, poz. 6, Legalis
– Prawo o ruchu drogowym, Art. 25 ust. 1
– Kodeks karny, Art. 177, Art. 177 § 2

Źródło: Legalis