Przepisy stosowane w postępowaniu o odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie

Postanowienie
Sądu Najwyższego – Izba Karna
z dnia 13 czerwca 2012 r.
V KK 6/12

Teza

W procesie o odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie, zbliżonym przecież swoim charakterem bardziej do procesu cywilnego – ze względu na przedmiot, którym są roszczenia odszkodowawcze oraz na cel, czyli kompensatę szkody i krzywdy poszkodowanego – normy gwarancyjne (np. art. 5 § 2 KPK), jeśli w ogóle należałoby je stosować, to tylko przy ocenie instytucji prawa karnego i procesowego (np. kwestii niesłuszności tymczasowego aresztowania), natomiast nie przy ocenie zasadności roszczenia, które ma inny, bo cywilnoprawny charakter. Analiza przepisów zawartych w rozdziale 58 KPK prowadzi do wniosku, że przepisami tymi ukształtowane zostały szczególne roszczenia, które dochodzone są przed sądem karnym i, w oparciu o przepisy prawa procesowego karnego, uzupełniane przepisami prawa cywilnego. Zatem w zakresie weryfikowania kwoty dochodzonego przez wnioskodawcę roszczenia nie ma podstaw, aby posługiwać się regułą in dubio pro reo i opierać się na faktach jedynie uprawdopodobnionych i domniemaniach. W zakresie dowodzenia stosuje się natomiast przepis art. 6 KC.

– Kodeks postępowania karnego, Art. 552, Art. 558

Źródło: Legalis